Twee rivaliserende interventieperspectieven van ADHD onder de loep

De sociale wetenschappen laat zich kenmerken door een verscheidenheid aan ‘waarheidsverhalen’. Voorbeelden hiervan zijn de verschillende interventieperspectieven van psychische stoornissen, zoals de cliëntgerichte therapie, de cognitieve gedragstherapie en de psychoanalyse. Freud, Rogers en Pavlov waren rivalen van elkaar, die allen doelbewuste en weloverwogen wijzen van handelen aannamen, om daarmee een antwoord te bieden op sociale vraagstukken van hun tijd. Het kenmerkt zich als een machtsstrijd van sterke en zwakke waarheidsverhalen, waarbij de zwakke schakels van theorieën voor onwaarschijnlijk en onwaar doorgaan en waarbij de sterke schakels theorieën laten voortbestaan. En zo duurt de machtsstrijd om de waarheid ook voort. Nog steeds zijn sociale wetenschappers ‘druk bezig’ met het logisch beredeneren van hun waarheidsverhalen. Deze logische redenaties worden interventielogica’s genoemd. Op dit moment zijn er verschillende interventielogica’s voor de stoornis ADHD en in dit betoog zal ik er twee behandelen. Aan de hand van een tijdschriftensearch nemen we een kijk in het verleden, het heden en de toekomst van de interventielogica’s van een biopsychologisch en een sociocultureel model. Welke interventielogica nu de beste is, blijkt afhankelijk te zijn van historische verschuivingen, maatschappelijke normen en de vaardigheid van de sociale wetenschapper om daarmee om te gaan in haar machtsstrijd om de waarheid.